Φοίνισσαι, Ευριπίδη

Επίκεντρο της τραγωδίας είναι ο τρόπος πολιτικής συγκρότησης.

Η ισότητα συνέχει τις πόλεις, διατηρεί τις συμμαχίες και συνδέει τους φίλους. Με αυτήν διατηρούνται οι ισορροπίες και έρχεται η προκοπή, χωρίς ο ανίσχυρος να μνησικακεί απέναντι του ισχυρού. Η φιλοδοξία οδηγεί στην καταστροφή· δεν έχει δικαιοσύνη.

τί τῆς κακίστης δαιμόνων ἐφίεσαι Φιλοτιμίας, παῖ; μὴ σύ γ'· ἄδικος ἡ θεός· πολλοὺς δ' ἐς οἴκους καὶ πόλεις εὐδαίμονας ἐσῆλθε κἀξῆλθ' ἐπ' ὀλέθρωι τῶν χρωμένων· ἐφ' ἧι σὺ μαίνηι. κεῖνο κάλλιον, τέκνον, Ἰσότητα τιμᾶν, ἣ φίλους ἀεὶ φίλοις πόλεις τε πόλεσι συμμάχους τε συμμάχοις συνδεῖ· τὸ γὰρ ἴσον νόμιμον ἀνθρώποις ἔφυ, τῶι πλέονι δ' αἰεὶ πολέμιον καθίσταται τοὔλασσον ἐχθρᾶς θ' ἡμέρας κατάρχεται. καὶ γὰρ μέτρ' ἀνθρώποισι καὶ μέρη σταθμῶν Ἰσότης ἔταξε κἀριθμὸν διώρισεν

Στη διεισδυτική ματιά του Ευριπίδη ξεχωρίζουν μερικά πράγματα:

Ο λόγος βρίσκεται στο κέντρο του ελληνικού τρόπου ζωής. Είναι φοβερό να μη μπορείς να λες τη γνώμη σου από φόβο και δεν αρμόζει σε ελεύθερο άνθρωπο.

δούλου τόδ' εἶπας, μὴ λέγειν ἅ τις φρονεῖ

Τη μεγαλύτερη σημασία για τους ανθρώπους έχουν τα πράγματα. Για αυτά αγωνίζονται και πολεμούν.

τὰ χρήματ' ἀνθρώποισι τιμιώτατα

δύναμίν τε πλείστην τῶν ἐν ἀνθρώποις ἔχει

Η ισότητα, λοιπόν, ως αντίπαλο δέος της αγάπης για τιμές και ως πρόταση για την πολιτεία. Η φιλοδοξία ως παραγωγός κακών και απώλειας. Και βέβαια, το άλογο της ζωής. Τα όρια τα θέτουν οι θεοί, όχι εμείς. Και είναι απαράβατα. Ο έξυπνος και τυχερός μετατρέπεται σε άσοφο και δυστυχή.

ὦ πάτρας κλεινῆς πολῖται, λεύσσετ'· Οἰδίπου ὅδε, ὃς τὰ κλείν' αἰνίγματ' ἔγνων καὶ μέγιστος ἦν ἀνήρ, ὃς μόνος Σφιγγὸς κατέσχον τῆς μιαιφόνου κράτη, νῦν ἄτιμος αὐτὸς οἰκτρὸς ἐξελαύνομαι χθονός. ἀλλὰ γὰρ τί ταῦτα θρηνῶ καὶ μάτην ὀδύρομαι; τὰς γὰρ ἐκ θεῶν ἀνάγκας θνητὸν ὄντα δεῖ φέρειν.